Het Kindhuis: coaching & therapie voor je kind en advies voor jou als ouder

Veilig opgroeien

Ieder kind heeft uit zichzelf de drang om op te groeien en te leren. Daar hoeven we niets voor te doen. Als ouders zorgen we als het even kan, voor een veilige, gezonde omgeving om in op te groeien. Onwillekeurig brengen we daarbij onze kijk op de wereld over. Is de wereld een fijne plek, waar veel te ontdekken en te genieten valt? Of is de wereld vol gevaar, zoals op de gevel van een huis aan de Vliet te lezen valt?

Als ouder wil je graag dat je kind veilig opgroeit binnen het gezin. Maar wat is daar eigenlijk voor nodig? En wat kun je als leerkracht doen om te zorgen dat een kind zich veilig voelt in de klas? Als het over veilig opgroeien gaat, komt al gauw het begrip “veilige hechting” naar boven, ontwikkeld door John Bowlby. Uit de uitkomsten van zijn onderzoeken, werd duidelijk hoe belangrijk het is, dat ouders responsief en ontvankelijk zijn voor hun kind. Ontvankelijk zijn betekent dat je betrokken bent bij en belangstelling hebt voor wat er in je kind omgaat. Responsief zijn wil zeggen dat je ook laat merken dat je je kind hoort en ziet. Dat begint al bij de reacties op een baby. Als een baby huilt, is het heel geruststellend als de ouder laat merken dat hij of zij het kind gehoord heeft. Het huilen is immers de enige manier waarop de hulpeloze baby kan zorgen dat een volwassene komt om te troosten of te voeden.

Voor een peuter benoem je wat er te zien of te horen is: “ Kijk, daar zwemmen de eendjes en hoor, de voordeur gaat open, daar komt iemand thuis. Ook spiegel je wat er op het gezicht van je kind te zien is en leer je je kind bepaalde gevoelens herkennen: O, schrok je van die hond? Ja, wat kan die hard blaffen, he? Als een kind verder opgroeit, gaat het opmerken van verdriet, boosheid, teleurstelling, trots etc. door. Zo kan het gebeuren dat een kind eigenlijk teleurgesteld is, maar boos reageert. Ook dan helpt het om te zeggen: ik snap dat je teleurgesteld bent omdat….. Dit geldt wat mij betreft ook voor leerkrachten. Kinderen leren op die manier meteen een steeds uitgebreidere emotionele woordenschat.
Daarbij is het van belang dat er ruimte is voor allerlei gevoelens. Wij hebben de merkwaardige gewoonte om als een kind huilt, direct te zeggen: Stil maar! In plaats van: ik zie dat je verdrietig bent, kom maar bij me en huil maar! Ook de boze reacties van kinderen vallen bij veel ouders niet in de smaak. Als een puber keihard de deur dichtslaat en vervolgens stampend de trap op gaat, kan dit een boze tirade van vader of moeder zelf opleveren. Regelmatig pleit ik in mijn praktijk voor geschikte uitlaatkleppen voor boosheid. Laat ze toch even lekker stampen op die trap en ga zelf met een tas vol lege flessen naar de glasbak! Wacht op een goed moment om te vragen wat er aan de hand was.
De persoonlijke behoeften van de ouders zelf, kunnen bij dit alles in de weg zitten. Kinderen willen niet afgewezen worden door hun ouders, maar omgekeerd ook niet! Alle ouders hebben soms twijfels over of ze het wel goed doen. We hebben behoefte aan erkenning en waardering als ouder. Om goed contact te houden met je kind, kun je die behoeften soms beter even parkeren. Onze eigen angsten en onzekerheden zijn misschien wel de grootste bedreiging voor die veilige basis die elke ouder zijn kind wil bieden. Maar als je dat eenmaal in de gaten hebt, kun je met een beetje steun, flexibiliteit en veerkracht, met de steeds weer veranderende behoeften van je kind meegroeien en van elke levensfase genieten!

Laat een reactie achter

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.